Waar vertrouwen je draagt
Kunnen we ons losmaken van de tweedeling waarin het denken gevangen zit?
Goed of fout.
Links of rechts.
Het hoofd wil steeds kiezen.
Alsof er ooit een juiste richting bestaat.
Maar het hoofd kleurt de uitkomst altijd in.
Door angst, door verlangen, door de omgeving waarin je bent gevormd:
Waar wil ik dat het naartoe gaat? Wanneer ben ik tevreden over de uitkomst?
En zo raak je gevangen in het slingeren: goed-fout, ja-nee, donker-licht.
Als je niet oppast blijf je daar hangen.
Tot je weer thuiskomt in het midden.
Daar waar diep vertrouwen wacht.
Diepe overgave.
Waar alles zich ontvouwt zonder oordeel.
Waar “goed” en “fout” oplossen in een stiller weten.
Daar waar het gewoon is.
Wat het lichaam ons laat ervaren
Het gaat in het leven om de ervaring zelf, om de golven die door ons heen bewegen. De hoge tonen en de lage tonen die zonder oordeel naast elkaar bestaan en zo samen een symfonie vormen. Je kunt het zien in de geluidsgolven van een muziekstuk: ze bewegen, trillen, vibreren, bijna hypnotiserend, en het lijkt alsof de golf je zachtjes meeneemt of juist heel snel, uitnodigend om je eraan over te geven.
We zeggen vaak: “Vandaag ben ik in flow.” Alsof we denken dat het alleen stroomt als alles snel gaat, vol energie en opwindend is. Maar juist het stilstaan, het vasthouden van de adem voor een moment, maakt dat het ritme dieper wordt. Daarna volgt de snellere stroom weer als vanzelf. Het is alsof de pauze de muziek intenser laat klinken en je de beweging opnieuw doet voelen.
Zo danst ook het leven: er zijn momenten van versnelling die je optillen, vol energie, en momenten van vertraging die je naar binnen brengen, zacht en stil. Beide zijn nodig; beide dragen elkaar en vullen elkaar aan. Zolang we er geen oordeel over hebben, is er niets aan de hand.
Dit gevoel, deze richtingaanwijzer, vinden we terug in ons lichaam, niet in onze mind. Daarom voelt bewegen zo helend: elke kleine beweging, elke dans, laat de energie opnieuw stromen. Muziek trilt in je lijf en nodigt je uit tot overgave en vertrouwen. In je lichaam begint de flow, hier begint de ervaring zelf, waarin je je kunt laten zakken.
Zelfs in momenten van spanning, waarin het hoofd keuzes afdwingt, blijft de bedding voelbaar: het zachte ritme van de adem, de trillingen in het lichaam, het fluisteren van de flow die uitnodigt om mee te gaan. Het is alleen niet altijd makkelijk om je hieraan helemaal over te geven.
Vandaag ervoer ik zo’n moment waarin dit lastig was. Ik wilde mezelf voeden en nieuwe inspiratie zoeken, en tegelijk voelde ik weerstand die zich bleef herhalen in mijn hoofd: “Ik ga. Nee, ik ga niet.” Het was een hoofd dat geen rust kent en het zenuwstelsel gespannen blijft terwijl het lichaam fluistert dat het veilig is om te vertrouwen. Het hoofd zegt: Kies dan, nu. Mijn lijf leek te willen gaan, maar ik kon er niet volledig inzakken en daardoor vertrouwde ik het niet. Pas wanneer je helemaal kunt zakken in die bedding, verdwijnt het idee van keuze. Het leven ontvouwt zich in het volgen van de stroom, het diepe vertrouwen dat je draagt en leidt.
“May we end the wars in our minds, so we can end the wars on the planet." -Blu-
Wat blijft wanneer alles beweegt
Er zijn momenten waarop we middenin die spanning staan.
Waarin de mind zoekt naar zekerheid,
maar het lichaam enkel fluistert: dit is al genoeg.
Als we daar diep naar kunnen luisteren, ontstaat een ander vertrouwen.
Niet meer kiezen.
Niet meer afwegen.
Maar meegaan in deze bedding.
De weg ontvouwt zich vanzelf.
Het slingeren zal altijd blijven, maar heeft geen harde afslagen meer.
Alleen bochten die je meenemen.
Alleen de stroom.
Flow is geen keuze.
Flow is het leven zelf.
Zoals een rivier die nooit verdwaalt, maar altijd weer naar zee stroomt.
Als het teken van ∞ beweegt ze van links naar rechts, van uiterste naar uiterste,
om steeds weer in het midden uit te komen,
waar stilte en vertrouwen samenvallen.